Feestjes, interviews, dozen & koffers

Nog even een laatste post vanuit Nederland. Op 17 juli hadden we een soort afscheidsfeestje georganiseerd waar onze familie in vrienden nog een laatste avond met ons konden doorbrengen (dramatisch, I know). De locatie: onze favoriete buurtkroeg. Het weer: terras vriendelijk. Het was een enorm geslaagde middag en avond, die er bij ons wel weer even inramde dat we iedereen enorm zouden gaan missen. Rond half 3 ‘s ochtends lagen we eindelijk in bed.

Daar konden we niet lang blijven, want de volgende ochtend hadden we om 8.45 uur al ons Visum interview. Ik vond het echt super spannend en was heel nerveus. Er gingen allerlei scenarios door mijn hoofd die allemaal eindigden in het niet krijgen van een Visum. In alle vroegte fietsten we (zonder electronica!) door Amsterdam naar het Amerikaanse consulaat. We mochten redelijk op tijd naar binnen, en het beveiligingsproces verliep soepel. De eerste ruimte in het consulaat ziet er een beetje uit als een ouderwets vliegveld, met een normaal metaaldetectorpoortje en een scanner voor de tassen en andere spullen. Daarna kom je in een wachtruimte, waar je moet wachten tot je nummertje op het scherm verschijnt. Als je aan de beurt bent mag je naar de eerste balie. Hier kan nog niet zoveel fout gaan. De persoon achter de balie neemt al je formulieren in en neemt vingerafdrukken (digitaal) af. Daarna mag je weer gaan zitten en moet je wachten tot je nummer wordt omgeroepen door de persoon bij de tweede balie. En daar zou het interview volgen.

De twee mensen voor ons in de rij kregen een regelrecht kruisverhoor (ja je kan meeluisteren met andere mensen hun interviews). Een vrouw moest uitgebreid laten zien dat ze zichzelf financieel kon ondersteunen, en een man werd uiteindelijk afgewezen, nadat hij 20 minuten had staan uitleggen dat hij in Amerika een nieuwe kerk wilde openen (in slechts 6 maanden), maar dat hij objectief gezien geen enkele reden had om na die 6 maanden weer terug te keren naar Nederland (geen werk, geen huis, geen gezin). Toen hij weg was bleef het lang stil bij balie 2. Ik begon me al in te beelden dat ze de CIA hadden gebeld toen we eindelijk werden omgeroepen. Hier volgt een overzicht van de vragen die ons werd gesteld tijdens het interview:

  • How are you doing today?
  • Who is going to the US to study? What are you going to study?
  • Can I see your marriage certificate?

En toen: “Your visas have been approved. Have a nice day!” We konden bijna niet geloven dat het zo makkelijk ging! We lieten ons paspoort achter (daar komt het Visum in) en gingen dansend naar buiten. Nu kon het inpakken echt beginnen!

IMG_2289

De foto hierboven laat alles zien wat we deze keer met het vliegtuig hebben meegenomen. De paarse koffer, legertas, en de zwarte tas die daarachter ligt gingen in het ruim, de rest was handbagage (lang leve KLM gold member, want 2 koffers inchecken ipv 1!).

Zoals je kan zien is de boekenkast achter onze bagage aardig leeg. Dit komt omdat mijn moeder eerder was langsgekomen om mij te helpen bij het in dozen stoppen van mijn andere spullen. Bij dit inpakken kwamen we erachter dat wij eigenlijk veel te veel boeken hebben en veel te weinig andere (minder zware) dingen. En dit was nadat we al drie grote Jumbo tassen aan boeken hadden gedoneerd aan de gevangenisbieb van Funs’ moeder.

En nu zijn we dus helemaal klaar om te vertrekken. Het is nog niet helemaal bij me binnengekomen dat ik ons huis/onze buurt/onze stad nu voor een hele lange tijd niet meer zal zien. Maar dat zal wel komen…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s