California: de eerste paar dagen

(waarschuwing: dit is lang!)

Dinsdag 26 juli 2016 was het dan eindelijk zover: onze reis (voor mij een enkele vlucht, voor Funs nog een retour) naar de VS! Met al onze spullen stonden we al vroeg bij onze auto om te vertrekken. Toen kwamen we erachter dat beide voorbanden lek waren… Gelukkig kwamen de ouders van Funs to the rescue! Met hun hulp waren we toch op tijd op Schiphol. Na 11 uur vliegen (vier films, twee maaltijden, een snack, en vele bekertjes water) kwamen we aan op SFO (San Francisco International Airport). Nu kwam het volgende spannende moment: zou de grenscontrole ons het land inlaten?

Zoals alle andere Visa-gerelateerde zaken tot nu toe, ging ook dit verassend makkelijk. We hoefden niet eens alle formulieren te laten zien die we volgens het internet hadden moeten laten zien! Dus nu zijn we echt officieel toegelaten tot de VS gedurende mijn gehele studie.

Na het halen van onze huurauto reden we snel naar onze vrienden, waar we deze maand mochten logeren. Ik had een van mijn huisgenootjes beloofd mijn deel van de huur over te maken op de dag van aankomst, zodat ze het op tijd zou hebben. Ze had gezegd dat ik gewoon contant geld naar een kantoor van haar band moest meenemen en dat ik het dan op haar rekening kon storten, als ik haar naam, adres, en debit card nummer maar had (rekeningnummers delen ze hier in de VS niet, want als je dat nummer hebt dan kan je potentieel al het geld weghalen…). Dus, wij naar de bank, ik al dat geld gepind (wat er in briefjes van $20 uitkwam, dus heel veel leek), en toen naar binnen. Bleek dat je geen contant geld meer kan storten op iemand anders rekening, vanwege de angst dat het witwasgeld is… Zucht.

Wat we wel mochten doen: een wire transfer (duur!) of een cashiers check of money order. Voor die laatste twee heb je een rekening nodig. Die hadden we nog niet. Dus, wij weer terug naar onze vrienden. Gelukkig wilden zij wel een cashiers check voor ons halen bij hun eigen bank (in ruil voor al ons contante geld). Ook raar: ik kan dus wel met een cashiers check die niet van mij is naar een bank en die check dan “storten” op weer iemand anders rekening.

Merced

Op de tweede dag van ons verblijf in de VS besloten we naar Merced te gaan. Ik moest me melden bij het International Student Office, zodat ik in een systeem gezet kon worden waardoor ik na 10 werkdagen een Social Security Number kon aanvragen (dit is de sleutel tot alle wat met geld te maken heeft in de VS). Ook wilden we alvast wat spullen naar het huis in Merced verhuizen, en dus ook de sleutel van het huis ophalen bij het verhuur kantoor. Als laatste had ik ook het idee om een bank rekening te openen bij een lokale Credit Union. Dit zijn banken die als een collectief worden gerund, waar jij dus een aandeel in de bank krijgt. Deze banken hebben ook geen winstoogmerk, dus de kosten zijn over het algemeen lager. Vol goede moed gingen we naar Merced.

Het eerste deel van onze to-do lijst ging goed. We hebben ons gemeld, t-shirts gekregen, een student ID card aangemaakt, mijn nieuwe mentor kort gesproken, mijn nieuwe werkplek bekeken, en toen weer in de auto gestapt. Halverwege de weg naar het verhuurkantoor voor de sleutel schrok ik me kapot. Waar was de envelop met AL onze Visa papieren???!?!?!?

Wij weer terug naar UC Merced, waar ondertussen iedereen al naar huis was gegaan (de werkdag eindigt blijkbaar om 4 uur). Na een hoop heen en weer geren en gebel konden we nog niet precies achterhalen waar de envelop moest zijn. Balen dus! We besloten dus maar een nachtje in Merced te blijven, zodat we de volgende dag onze Envelop wel konden terugvinden. Helaas zaten alle hotels in het slechte gedeelte van Merced (raar toch?). We kozen er eentje en reden erheen. De receptioniste zei dat we de auto niet voor het hotel konden laten staan, maar dat we naar de parkeerplaats achter het hotel moesten rijden. Die avond hebben de South Park gekeken en ‘s nachts geluisterd naar dronken zingende mensen (door hele dunne muurtjes).

De volgende ochtend stonden we vol goede moed weer vroeg op. Funs was alvast naar de auto gelopen en ik volgde met de tassen (we hadden de nacht ervoor alles uit de auto gehaald, voor het geval dat). Toen ik Funs zag staan, wist ik meteen dat er iets mis was. En ja hoor: de achterruit van de huurauto was ingeslagen! Hij was helemaal gebarsten en elke beweging zorgde ervoor dat er weer een stuk uitviel. Terwijl Funs het glas op straat bij elkaar veegde belde ik de rental company en daarna de politie in Merced. Die moest langskomen om ons een “case number” te geven voor de verzekering van de rental.

Na een half uurtje gewacht te hebben in de enorm ongezellige lobbie van het hotel – waar ondertussen iemand nog een extra nacht in het hotel bijboekte en vervolgens met cash uit een ziplock zakje betaalde – kwam de politie agente. Ze gaf haar excuses voor het lange wachten en zei dat ze helaas haar auto moest schoonmaken omdat haar collega de auto gisteren had gebruikt om door een graanveld iemand te achtervolgen. Daarna gaf ze ons snel een case number en toen ze hoorde dat ik naar Merced ging verhuizen gaf ze nog wat tips (een wijnstreek in de buurt, een gold mine stadje, een paar straten waar je in Merced niet moet zijn, en het weetje dat Lake Yosemite in het weekend wordt gebruikt door de locale gangsters om te BBQ’en). Na wat onderzoek van ons en nog een belletje met de rental company bleek dat we een nieuwe auto konden halen bij een Hertz rental op 5 minuten afstand (de rental company wilde origineel dat we meer dan een uur met een kapotte ruit op de snelweg gingen rijden…). Dus, tegen het einde van de ochtend hadden we een nieuwe auto. Jeej!

Snel reden we naar UC Merced, want we misten nog steeds onze envelop. Gelukkig had iemand gereageerd op onze mailtjes dat hij ben hen lag (waar ik mijn student ID heb laten maken). Toen ik daar echter voor de deur stond was er een briefje: Back at 11.30am… Het was op dat moment 11.00am, maar we stonden op een kort-parkeren plek en we hadden honger, dus we dachten: we eten even wat en komen weer terug. Bij een heel leuk bistro’tje geluncht, en toen weer teruggereden. Wat stond er nu op de deur? “Away for Lunch”, een medewerker kon vertellen dat deze persoon tot 1pm ging lunchen. Het was op dat moment 12.15am. Dus gingen we eerst maar naar het huis in Merced om de spullen te dumpen (in een toekomstige post meer over het huis). Daarna konden we dan eindelijk onze envelop halen!

De bankrekening openen ging niet, want ze konden in het systeem niet aangeven dat ik nog geen Social Security Number had (ik moest 10 dagen wachten, weet je nog?). Dus dat ging ook al niet zoals gepland. Ietwat verslagen reden we weer naar de Bay Area om bij onze vrienden bij te komen van dit avontuur…

Wat wel goed ging

Ik wilde graag eindigen met iets positievers. Wat we wel voor elkaar hebben gekregen is: we hebben allebei een Amerikaans nummer, we hebben in de Bay Area bij een “grote bank” gewoon een rekening kunnen openen, en we hebben in Merced allerlei super aardige mensen ontmoet die ons alleen maar enorm wilden helpen (met uitzondering van de loser die onze achterruit heeft ingeslagen natuurlijk…). Hopelijk gaat alles hierna iets soepeler (spoiler alert! Natuurlijk niet :P).

 

 

Advertisements