Christmas in California (2016)

Hoewel we nu allemaal druk bezig zijn met onthouden dat we 2017 moeten schrijven en nog vollop geloven dat we onze resoluties kunnen houden, wil ik toch nog even terugkijken op mijn eerste Kerst in de VS.

ak-sunset-house-lights-1-2(bron: Merced Sunstar)

Mijn Kerst-ervaring begon al toen ik nog in Merced was om mijn semester af te ronden. Via de advisor (die toevallig ook Nederland is!) van mijn huisgenootje Amber hoorde ik dat er in Merced een huis is dat voor kerst altijd de hele voortuin versiert en een radiofrequentie uitzend zodat je in je auto kan luisteren naar de muziek waarop de lichtjes ritmisch aan en uitgaan (zie foto hierboven van het design van dit jaar!). Amber en ik waren druk aan het studeren voor onze Statistiek final, maar we vonden rond 9 uur ‘s avonds dat we wel een pauze hadden verdient. Ik had het adres opgezocht en dus sprongen we in mijn auto om erheen te rijden. Het was niet moeilijk te vinden met al die lichtjes! En het was ook super leuk en indrukwekkend om te zien (de foto geeft dit natuurlijk niet ech weer, dus hier is een filmpje: van 2015). Iedereen weet ervan, en auto’s rijden met hun lichten uit langs het huis zodat ze de show niet verstoren. Hopelijk krijgen we volgend jaar onze andere twee huisgenootjes ook mee, want het is echt super entertaining. Zouden ze in Nederland ook moeten doen!

Funs en ik hebben deze Kerst niet samen kunnen vieren (maar, we zagen elkaar een paar daagjes later in New York voor Oud en Nieuw! – later meer!), maar gelukkig kon ik terecht bij onze lieve vrienden, waar ik altijd logeer als ik een weekendje in de Bay Area ben. Ze hadden zelfs cadeau’s voor me!

Op Kerstochtend gingen we, zoals je dat altijd ziet in de films, rond de kerstboom zitten onder het genot van een kopje koffie. Alex, de dochter van de vrienden waar we blijven, gaf ons om de beurt een cadeau met onze naam erop aan. Het “grote” cadeau dat ik (en Funs ook!) heb gekregen is iets dat een Sodastream heet! Geen idee of we het supervaak gaan gebruiken, maar met die hete zomers hier kan ik het me best voorstellen. Je kan er je eigen bubbel water mee maken, en er dus ook allerlei smaakjes aan toevoegen. Verder heb ik “van de honden” hele schattige flesjes handcreme gekregen en van Alex een handgemaakte kaart en een zelfgemaakte ketting (ze heeft artistiek talent!). Een paar dagen later kreeg ik ook nog een enorm pakket uit Nederland, van mijn lieve schoonmoeder Marian, vol met Indonesische bomboes, emping, en andere lekkernijen! Superlief!

Na ons uitpakmoment maakten we ons klaar om naar het grote “Wong kerstfeest” te gaan. Wong is de achternaam van mijn vriendin Esther (waar ik dus altijd logeer!) en zij heeft een enorme familie, die origineel uit China komen (maar al meerdere generaties hier zijn). Het voelde een beetje vreemd om mee te gaan naar een Kerstfeest van een andere familie, maar het was lief dat ik was uitgenodigd. Het feest bleek heel gezellig te zijn! Er waren denk ik 4 generaties in dezelfde kamer, dus je zag 90+’ers spelen met baby’s van een paar maanden oud. Hieronder het traditioneel Amerikaans-Chinese Kerstdiner!

img_0834

Een paar dagen voor Kerst was ik met Esther en haar vader Dimsum gaan eten (een soort Chinese thee-brunch met tapas-achtige gerechtjes). Ik had indruk gemaakt op haar vader doordat ik best wat van de gerechten kende en ook de namen enigszins Chinees kon uitspreken (ik schrijf dit toe aan jaren Dimsummen in Amsterdam met Funs!). Op het Kerstfeest was hij ook aanwezig, en toen hij mij zag begon hij spontaan Chinees tegen me te praten! Esther zei dat dat betekent dat hij me als onderdeel van de familie ziet 🙂 Best leuk eigenlijk, maar ja ik spreek verder helemaal geen Chinees!

De dag na Kerst (bij ons tweede Kerstdag) was dit jaar in de VS een vrije dag (omdat Kerst in het weekend viel), maar dat is het normaal gesproken niet. Op die dag heb ik ook iets enorm Amerikaans gedaan: Naar Target om kerstspullen voor volgend jaar met 50%+ korting in te slaan!

Hopelijk kunnen Funs en ik volgend jaar met mijn goedkoop ingekochte kerstpullen zelf Kerst vieren en een mix maken van Nederlandse en Amerikaanse tradities 🙂

De volgende post zal ik schrijven over onze avonturen in New York, waar ik werd herenigd met Funs, mijn ouders, mijn oom, tante en neef die daar wonen, en onze vrienden uit Amsterdam!

Advertisements

Essentieel in de VS: een auto

Na alle avonturen van de eerste week besloten we de tweede week te focussen op het aanschaffen van een auto. Hoe moeilijk kon het zijn? Ik zocht online naar auto’s om op maandag te bekijken (deels bij dealers, deels bij personen). Vol goede moed begonnen we maandag aan onze zoektocht.

De eerste dealer bleek een kantoor suite te zijn waarbij je eerst moest bellen waarna ze de auto zouden voorrijden. Toen ik belde hoorde ik dat de auto al onder voorbehoud van financiering verkocht was. De tweede auto konden we rustig bekijken. Hij stond op een parkeerplaats tussen een reeks garages/loodsen. Er was alleen zoveel mis met de buitenkant van de auto dat we niet eens het nut inzagen van het zoeken van de daadwerkelijke dealer.

Ondertussen waren alle eigenaren moeilijk aan het doen bij het maken van de afspraak. Dit gaat toch iets anders dan als je via Marktplaats wat afspreekt. Iedereen wilde pas hun adres vertellen als we zo ongeveer op de stoep stonden (maar niet echt uiteraard, want we wisten niet waar ze wonen), en iedereen heeft de auto-kijk-afspraak zeker 2 keer verzet.

De derde dealer auto die we zagen zag er goed uit, maar toen we de motor starte kwam er allerlei rook uit de uitlaat. Ook ratelde er wat bij de motor. Ook geen goede optie dus. De volgende optie was het verst rijden en er zat ook een tolbrug tussen. Toen we bij de dealer aankwamen kregen we na lang wachten te horen dat de auto helemaal niet te koop was…!

Vervolgens belden beide personen waar we zouden kijken die dag om de afspraak te verzetten. Verslagen zijn we weer naar huis gereden.

De volgende dag hadden we meer geluk. We zagen in totaal 2 auto’s die de moeite waard waren. De auto’s van personen lieten nog op zich wachten, maar op woensdag konden we ze eindelijk bekijken. Bij beiden bleek dat ze niet zulke goede keuzes waren. Toen ik de motor van een van die auto’s startte begonnen er zoveel alarm lampjes te branden dat we de proefrit maar hebben overgeslagen.

Op donderdag zijn we nog naar de twee “de moeite waard” auto’s wezen kijken. De ene was een BMW 328i, een zeer degelijke auto, met 100,000 mijl op de teller (160,000 km). De andere een Mini Cooper S, een zeer leuke auto, met slechts 50,000 mijl op de teller (96,560 km). Ik vond het een enorm moeilijke keuze tussen verantwoordelijk en praktisch aan de ene kant en leuk, snel en flexibel aan de andere kant. Uiteindelijk hebben we voor deze auto gekozen:

IMG_0076

(PS. Dit is de driveway van mijn huis in Merced)

Het kopen ging vrij soepel, maar daarna probeerde de sales-person ons nog allerlei extra’s aan te smeren voor duizenden dollars extra. We zeiden dat we erover na zouden denken, maar uiteindelijk leek het ons een beetje nutteloos om interieurbescherming te nemen voor een auto die al 7 jaar oud is.

Voordat we de auto mochten meenemen moesten we eerst een verzekering afsluiten. Via onze vrienden had ik al twee auto-verzekering mensen gemaild voor een quote. Als laatste gingen we nog naar de Amerikaanse ANWB (de AAA), die zogenaamd goedkoper moet zijn. Ze kwamen uiteindelijk met een voorstel dat 400 dollar per jaar meer was dan een van de andere quotes die we al hadden. We hebben dus alleen een AAA lidmaatschap afgesloten (zodat ze me komen wegslepen als ik met een platte band naast de weg sta) en zijn voor onze verzekering elders gegaan.

Dus nu hebben we een auto!!! (Of moet ik zeggen: heb ik een auto!!!)

Ik wilde ook nog even zeggen dat ik deze auto nooit had kunnen kopen zonder de geweldige bijdrage van mijn Opa Piet, die via mijn moeder op mijn rekening kwam (het was eigenlijk haar erfenis, maar ze wilde hem graag met mij delen). Nu ben ik dus nog op zoek naar een lieveheersbeestje voor in de auto, zodat Opa Piet er ook een beetje bij is.

 

California: de eerste paar dagen

(waarschuwing: dit is lang!)

Dinsdag 26 juli 2016 was het dan eindelijk zover: onze reis (voor mij een enkele vlucht, voor Funs nog een retour) naar de VS! Met al onze spullen stonden we al vroeg bij onze auto om te vertrekken. Toen kwamen we erachter dat beide voorbanden lek waren… Gelukkig kwamen de ouders van Funs to the rescue! Met hun hulp waren we toch op tijd op Schiphol. Na 11 uur vliegen (vier films, twee maaltijden, een snack, en vele bekertjes water) kwamen we aan op SFO (San Francisco International Airport). Nu kwam het volgende spannende moment: zou de grenscontrole ons het land inlaten?

Zoals alle andere Visa-gerelateerde zaken tot nu toe, ging ook dit verassend makkelijk. We hoefden niet eens alle formulieren te laten zien die we volgens het internet hadden moeten laten zien! Dus nu zijn we echt officieel toegelaten tot de VS gedurende mijn gehele studie.

Na het halen van onze huurauto reden we snel naar onze vrienden, waar we deze maand mochten logeren. Ik had een van mijn huisgenootjes beloofd mijn deel van de huur over te maken op de dag van aankomst, zodat ze het op tijd zou hebben. Ze had gezegd dat ik gewoon contant geld naar een kantoor van haar band moest meenemen en dat ik het dan op haar rekening kon storten, als ik haar naam, adres, en debit card nummer maar had (rekeningnummers delen ze hier in de VS niet, want als je dat nummer hebt dan kan je potentieel al het geld weghalen…). Dus, wij naar de bank, ik al dat geld gepind (wat er in briefjes van $20 uitkwam, dus heel veel leek), en toen naar binnen. Bleek dat je geen contant geld meer kan storten op iemand anders rekening, vanwege de angst dat het witwasgeld is… Zucht.

Wat we wel mochten doen: een wire transfer (duur!) of een cashiers check of money order. Voor die laatste twee heb je een rekening nodig. Die hadden we nog niet. Dus, wij weer terug naar onze vrienden. Gelukkig wilden zij wel een cashiers check voor ons halen bij hun eigen bank (in ruil voor al ons contante geld). Ook raar: ik kan dus wel met een cashiers check die niet van mij is naar een bank en die check dan “storten” op weer iemand anders rekening.

Merced

Op de tweede dag van ons verblijf in de VS besloten we naar Merced te gaan. Ik moest me melden bij het International Student Office, zodat ik in een systeem gezet kon worden waardoor ik na 10 werkdagen een Social Security Number kon aanvragen (dit is de sleutel tot alle wat met geld te maken heeft in de VS). Ook wilden we alvast wat spullen naar het huis in Merced verhuizen, en dus ook de sleutel van het huis ophalen bij het verhuur kantoor. Als laatste had ik ook het idee om een bank rekening te openen bij een lokale Credit Union. Dit zijn banken die als een collectief worden gerund, waar jij dus een aandeel in de bank krijgt. Deze banken hebben ook geen winstoogmerk, dus de kosten zijn over het algemeen lager. Vol goede moed gingen we naar Merced.

Het eerste deel van onze to-do lijst ging goed. We hebben ons gemeld, t-shirts gekregen, een student ID card aangemaakt, mijn nieuwe mentor kort gesproken, mijn nieuwe werkplek bekeken, en toen weer in de auto gestapt. Halverwege de weg naar het verhuurkantoor voor de sleutel schrok ik me kapot. Waar was de envelop met AL onze Visa papieren???!?!?!?

Wij weer terug naar UC Merced, waar ondertussen iedereen al naar huis was gegaan (de werkdag eindigt blijkbaar om 4 uur). Na een hoop heen en weer geren en gebel konden we nog niet precies achterhalen waar de envelop moest zijn. Balen dus! We besloten dus maar een nachtje in Merced te blijven, zodat we de volgende dag onze Envelop wel konden terugvinden. Helaas zaten alle hotels in het slechte gedeelte van Merced (raar toch?). We kozen er eentje en reden erheen. De receptioniste zei dat we de auto niet voor het hotel konden laten staan, maar dat we naar de parkeerplaats achter het hotel moesten rijden. Die avond hebben de South Park gekeken en ‘s nachts geluisterd naar dronken zingende mensen (door hele dunne muurtjes).

De volgende ochtend stonden we vol goede moed weer vroeg op. Funs was alvast naar de auto gelopen en ik volgde met de tassen (we hadden de nacht ervoor alles uit de auto gehaald, voor het geval dat). Toen ik Funs zag staan, wist ik meteen dat er iets mis was. En ja hoor: de achterruit van de huurauto was ingeslagen! Hij was helemaal gebarsten en elke beweging zorgde ervoor dat er weer een stuk uitviel. Terwijl Funs het glas op straat bij elkaar veegde belde ik de rental company en daarna de politie in Merced. Die moest langskomen om ons een “case number” te geven voor de verzekering van de rental.

Na een half uurtje gewacht te hebben in de enorm ongezellige lobbie van het hotel – waar ondertussen iemand nog een extra nacht in het hotel bijboekte en vervolgens met cash uit een ziplock zakje betaalde – kwam de politie agente. Ze gaf haar excuses voor het lange wachten en zei dat ze helaas haar auto moest schoonmaken omdat haar collega de auto gisteren had gebruikt om door een graanveld iemand te achtervolgen. Daarna gaf ze ons snel een case number en toen ze hoorde dat ik naar Merced ging verhuizen gaf ze nog wat tips (een wijnstreek in de buurt, een gold mine stadje, een paar straten waar je in Merced niet moet zijn, en het weetje dat Lake Yosemite in het weekend wordt gebruikt door de locale gangsters om te BBQ’en). Na wat onderzoek van ons en nog een belletje met de rental company bleek dat we een nieuwe auto konden halen bij een Hertz rental op 5 minuten afstand (de rental company wilde origineel dat we meer dan een uur met een kapotte ruit op de snelweg gingen rijden…). Dus, tegen het einde van de ochtend hadden we een nieuwe auto. Jeej!

Snel reden we naar UC Merced, want we misten nog steeds onze envelop. Gelukkig had iemand gereageerd op onze mailtjes dat hij ben hen lag (waar ik mijn student ID heb laten maken). Toen ik daar echter voor de deur stond was er een briefje: Back at 11.30am… Het was op dat moment 11.00am, maar we stonden op een kort-parkeren plek en we hadden honger, dus we dachten: we eten even wat en komen weer terug. Bij een heel leuk bistro’tje geluncht, en toen weer teruggereden. Wat stond er nu op de deur? “Away for Lunch”, een medewerker kon vertellen dat deze persoon tot 1pm ging lunchen. Het was op dat moment 12.15am. Dus gingen we eerst maar naar het huis in Merced om de spullen te dumpen (in een toekomstige post meer over het huis). Daarna konden we dan eindelijk onze envelop halen!

De bankrekening openen ging niet, want ze konden in het systeem niet aangeven dat ik nog geen Social Security Number had (ik moest 10 dagen wachten, weet je nog?). Dus dat ging ook al niet zoals gepland. Ietwat verslagen reden we weer naar de Bay Area om bij onze vrienden bij te komen van dit avontuur…

Wat wel goed ging

Ik wilde graag eindigen met iets positievers. Wat we wel voor elkaar hebben gekregen is: we hebben allebei een Amerikaans nummer, we hebben in de Bay Area bij een “grote bank” gewoon een rekening kunnen openen, en we hebben in Merced allerlei super aardige mensen ontmoet die ons alleen maar enorm wilden helpen (met uitzondering van de loser die onze achterruit heeft ingeslagen natuurlijk…). Hopelijk gaat alles hierna iets soepeler (spoiler alert! Natuurlijk niet :P).