Christmas in California (2016)

Hoewel we nu allemaal druk bezig zijn met onthouden dat we 2017 moeten schrijven en nog vollop geloven dat we onze resoluties kunnen houden, wil ik toch nog even terugkijken op mijn eerste Kerst in de VS.

ak-sunset-house-lights-1-2(bron: Merced Sunstar)

Mijn Kerst-ervaring begon al toen ik nog in Merced was om mijn semester af te ronden. Via de advisor (die toevallig ook Nederland is!) van mijn huisgenootje Amber hoorde ik dat er in Merced een huis is dat voor kerst altijd de hele voortuin versiert en een radiofrequentie uitzend zodat je in je auto kan luisteren naar de muziek waarop de lichtjes ritmisch aan en uitgaan (zie foto hierboven van het design van dit jaar!). Amber en ik waren druk aan het studeren voor onze Statistiek final, maar we vonden rond 9 uur ‘s avonds dat we wel een pauze hadden verdient. Ik had het adres opgezocht en dus sprongen we in mijn auto om erheen te rijden. Het was niet moeilijk te vinden met al die lichtjes! En het was ook super leuk en indrukwekkend om te zien (de foto geeft dit natuurlijk niet ech weer, dus hier is een filmpje: van 2015). Iedereen weet ervan, en auto’s rijden met hun lichten uit langs het huis zodat ze de show niet verstoren. Hopelijk krijgen we volgend jaar onze andere twee huisgenootjes ook mee, want het is echt super entertaining. Zouden ze in Nederland ook moeten doen!

Funs en ik hebben deze Kerst niet samen kunnen vieren (maar, we zagen elkaar een paar daagjes later in New York voor Oud en Nieuw! – later meer!), maar gelukkig kon ik terecht bij onze lieve vrienden, waar ik altijd logeer als ik een weekendje in de Bay Area ben. Ze hadden zelfs cadeau’s voor me!

Op Kerstochtend gingen we, zoals je dat altijd ziet in de films, rond de kerstboom zitten onder het genot van een kopje koffie. Alex, de dochter van de vrienden waar we blijven, gaf ons om de beurt een cadeau met onze naam erop aan. Het “grote” cadeau dat ik (en Funs ook!) heb gekregen is iets dat een Sodastream heet! Geen idee of we het supervaak gaan gebruiken, maar met die hete zomers hier kan ik het me best voorstellen. Je kan er je eigen bubbel water mee maken, en er dus ook allerlei smaakjes aan toevoegen. Verder heb ik “van de honden” hele schattige flesjes handcreme gekregen en van Alex een handgemaakte kaart en een zelfgemaakte ketting (ze heeft artistiek talent!). Een paar dagen later kreeg ik ook nog een enorm pakket uit Nederland, van mijn lieve schoonmoeder Marian, vol met Indonesische bomboes, emping, en andere lekkernijen! Superlief!

Na ons uitpakmoment maakten we ons klaar om naar het grote “Wong kerstfeest” te gaan. Wong is de achternaam van mijn vriendin Esther (waar ik dus altijd logeer!) en zij heeft een enorme familie, die origineel uit China komen (maar al meerdere generaties hier zijn). Het voelde een beetje vreemd om mee te gaan naar een Kerstfeest van een andere familie, maar het was lief dat ik was uitgenodigd. Het feest bleek heel gezellig te zijn! Er waren denk ik 4 generaties in dezelfde kamer, dus je zag 90+’ers spelen met baby’s van een paar maanden oud. Hieronder het traditioneel Amerikaans-Chinese Kerstdiner!

img_0834

Een paar dagen voor Kerst was ik met Esther en haar vader Dimsum gaan eten (een soort Chinese thee-brunch met tapas-achtige gerechtjes). Ik had indruk gemaakt op haar vader doordat ik best wat van de gerechten kende en ook de namen enigszins Chinees kon uitspreken (ik schrijf dit toe aan jaren Dimsummen in Amsterdam met Funs!). Op het Kerstfeest was hij ook aanwezig, en toen hij mij zag begon hij spontaan Chinees tegen me te praten! Esther zei dat dat betekent dat hij me als onderdeel van de familie ziet 🙂 Best leuk eigenlijk, maar ja ik spreek verder helemaal geen Chinees!

De dag na Kerst (bij ons tweede Kerstdag) was dit jaar in de VS een vrije dag (omdat Kerst in het weekend viel), maar dat is het normaal gesproken niet. Op die dag heb ik ook iets enorm Amerikaans gedaan: Naar Target om kerstspullen voor volgend jaar met 50%+ korting in te slaan!

Hopelijk kunnen Funs en ik volgend jaar met mijn goedkoop ingekochte kerstpullen zelf Kerst vieren en een mix maken van Nederlandse en Amerikaanse tradities 🙂

De volgende post zal ik schrijven over onze avonturen in New York, waar ik werd herenigd met Funs, mijn ouders, mijn oom, tante en neef die daar wonen, en onze vrienden uit Amsterdam!

Graduate School: Eerste semester overleefd!

Jeeeeeejjj!!!

Ik heb het eerste semester van mijn PhD overleefd! Een kort overzicht van wat ik allemaal heb geleerd de afgelopen paar maanden:

  1. Verhuizen naar een ander land is moeilijk!
  2. De Amerikaanse zorg is erg grondig (wat begon met een afspraak voor vaccinaties en de Pil liep uit in een enorme batterij aan tests die in Nederland helemaal niet nodig zijn als je 26 bent en al 6 jaar een relatie in een relatie bent – conclusie: alles is prima!).
  3. Het advies van mijn advisor om met 2 vakken ipv 3 te beginnen dit semester was goed advies. Ik denk dat ik met al het geregel vanwege het verhuizen, en het aanpassen aan een nieuwe plek, ietwat te veel stress zou hebben gehad.
  4. Koffie = essentieel.
  5. Koffie = ook de manier waarop je hier met iedereen vrienden kan maken. Als jij koffie hebt, willen zij bij jou in de buurt zijn.
  6. Amerikanen zijn niet in staat de klank “ui” (als in het woord “ui” of “tuin”) uit te spreken. Ze kunnen gewoon niet horen hoe het anders in dan de klank in Engelse woorden zoals “town”.
  7. Als Funs en ik hier in de VS nog niemand hadden gekend, weet ik 100% zeker dat alles nog veel moeilijker was geweest dan het nu al was. Onze vrienden hier zijn zoo belangrijk geweest in het helpen met thuisvoelen, maar ook praktische dingen zoals een adres waar pakketjes naar gestuurd kunnen worden en iemand die begrijpt hoe het Amerikaanse bank systeem werkt.
  8. Weer samenwonen met andere studenten is aan de ene kant heel leuk en gezellig, maar ook wel weer enorm wennen. Hetgene wat mij altijd al irriteerde, irriteert me nu weer: afwas die nooit wordt gewassen of opgeruimd.
  9. Wat in het begin enorm ver rijden lijkt (2.5 uur/200 km) is na een halfjaar al een heel gewone afstand geworden.
  10. Het duurt ook ongeveer een halfjaar voordat je je een beetje thuisvoelt in een nieuwe supermarkt en je weer wat favoriete merken hebt gevonden.
  11. In California is het niet vreemd om in November nog bloemen en bijen te hebben:
    img_0668
  12. Ik pas goed in het Amerikaanse schoolsysteem: Ik heb mijn eerste semester afgerond met allemaal As!
  13. Het is soms moeilijk voor me om me weer in de rol van “student” in plaats van “collega” te verplaatsen op de universiteit. Ik ben soms ERG informeel met de professoren, wat tot nu toe nog geen probleem is geweest, maar misschien moet ik er toch wat meer op letten.
  14. Wil je een Amerikaan verassen: doe wat je beloofd te doen voor ze. Voorbeeld: ik bood een medestudent waarmee ik samen een vak ondersteunde om hem te helpen met zijn office hours (dan komen studenten langs met vragen). Toen ik vervolgens ook echt op kwam dagen en ook nog eens echt hielp was hij enorm verrast. Hij had niet verwacht dat ik het ook echt zou doen…
  15. Iedereen houdt van Stroopwafels.
  16. Hoewel Merced echt een gat is waar niks te doen is, is UC Merced is soms best mooi:

img_0655

Dit is mijn favoriete plekje bij mijn “gebouw” in de buurt:

img_0804

Eerste weken als PhD student

Ik zat net verveeld een beetje door Pinterest heen te scrollen toen ik me bedacht dat het misschien leuk zou zijn om weer een update te schrijven op dit blog (ik HAAT dat we in Nederland hebben bedacht dat “dit blog” correct is…).

Sinds de laatste update ben ik begonnen aan mijn “graduate degree” ook wel PhD. De week van 15 augustus had ik al wel een intro-week gehad, waar we tijdens enorm lange dagen (de langste was van 8 uur ‘s ochtends tot 7 uur ‘s avonds [zonder avondeten!]) alle informatie naar binnen geschoven kregen die we maar nodig konden hebben. De presentaties gingen over onderwerpen als: waar is de printer, hoe geef je les aan die vreselijke bachelorstudenten (tot nu toe vind ik ze nog wel prima te doen, maar blijkbaar haat iedereen ze), wat doe je als je seksueel lastiggevallen wordt/gediscrimineerd wordt/zoiets observeerd of te horen krijgt van iemand anders, hoe dragen we bij aan de diversiteit van de campus, wat is de ervaring van huidige studenten, hoe werkt alles dat met geld te maken heeft.

Na deze week van informatie-overload zijn Funs en ik dus nog op onze mini-moon geweest, maar daarna moest ik toch echt met mijn studiejaar beginnen. En ik moet zeggen, tot nu toe valt het nog best mee. Ik volg twee vakken: Statistiek en een vak dat “Professional Seminar” heet. De eerste is tot nu toe nog erg makkelijk voor me, aangezien ik al minstens 10 vakken over statistiek heb afgerond in Utrecht. De tweede gaat tot nu toe vooral over het schrijven van subsidie-aanvragen in de VS. Helaas kom ik niet echt in aanmerking voor het merendeel van deze subsidies omdat ik 1) geen citizen of resident (green card) ben, en 2) als de subsidie wel open is voor internationale studenten, dan mag ik niet meedoen omdat ik al een Master heb… -.- Beetje jammer om afgestraft te worden voor het bezitten van meer kennis. Als opdracht voor dit vak moeten we een subsidie aanvraag schrijven. Dit is voor mij dus meer een schrijfoefening, maar het helpt wel bij het formuleren van mijn onderzoek voor het aankomende jaar/de aankomende 2 jaar.

img_0166

Dit is mijn bureau, nu nog erg kaal en leeg (uitgezonderd alle lieve cadeaus van mijn collega’s in Utrecht!). De ruimte waarin mijn bureau staat is nogal deprimerend. De muren zijn allemaal onbewerkt beton, er zijn geen ramen, en min of meer alles is grijs. Ik ben op zoek naar wat kleurrijke posters zodat mijn hoekje er tenminste een beetje levendiger uit gaat zien.

De foto helemaal bovenaan is van het Yosemite Lake (wat verassend genoeg niet bij Yosemite, maar bij onze campus is de buurt is). Hier was een opening-van-het-jaar BBQ met alle PhD studenten. Ik ben er met mijn huisgenootjes heen gegaan en het was gezellig, maar ook een beetje raar. Er waren allemaal tafels voor 6-8  mensen, dus iedereen ging bij zijn eigen clique’je zitten, waardoor je zo’n high school gevoel krijgt wat ze in de films altijd laten zien. Het eten was uiteraard klassiek Amerikaans:

img_0181

Bijna alles was een koolhydraat: mac & cheese, bruine bonen, aardappelpuree, zoete aardappel schijf, en een broodje. De enige uitzondering was het stukje kip en de salade waarover een soort frambozen siroop was gegoten (misschien wilde ze de salade combineren met het toetje?).

Samen met de huisgenootjes probeer ik elk weekend weer wat nieuws te ontdekken aan Merced, zodat we uiteindelijk een beetje weten waar er iets leuks te beleven valt en waar het vooral een beetje creepy is. Gister een cocktail gedronken bij Applebees (een keten van sport-barren, net een stapje hoger dan de McDonalds). Er stond geen Mojito op het menu, maar de barman wilde er wel een maken voor “the lady” (aka ikke!). Omdat ze geen kassa code hadden voor dit drankje heeft hij alleen de rum meegerekend, wat neerkwam op een cocktail voor slechts $4.75! De klassiek zuinige Nederlander in mij vind dat toch wel weer enorm lollig.

En nu gaan we maar weer eens boodschappen doen 😉

 

Merced: Mijn kamer

Nu we een hoop officiële dingen achter de rug hadden kwam er eindelijk een wat leuker en makkelijker onderdeel van deze verhuizing: spullen kopen voor mijn kamer en huis in Merced! In plaats van dat we het onzelf moeilijk maakten door naar een onbekende winkel te gaan, zijn we gewoon bij Ikea langsgeweest. Het is grappig om te ervaring dat Ikea werkelijk overal precies hetzelfde is. De enige afwijking die ons opviel was dat de model keukens in deze Ikea over het algemeen een stuk groter waren dan die in Nederland. Waarschijnlijk omdat veel huizen hier ook een stuk groter zijn.

De eerste keer bij Ikea kocht ik alleen dingen die ik echt nodig had: een bed, matras, beddengoed, en hangers en andere opbergmogelijkheden voor mijn kledingkast (een inbouwkast in mijn kamer). Een van mijn huisgenootjes had een U-haul gehuurd en ik mocht mijn spullen bij haar erin doen! Toen we het bed in elkaar gezet hadden bleek echter dat de kamer genoeg ruimte had voor een bureau en een boekenkast, dus bezochten we Ikea nog een tweede keer.

Nu ziet het er zo uit:

Zoals je ziet is het allemaal erg beige (behalve al mijn blauwe accenten). Ik wil ook nog wat dingen aan de muur hangen, maar weet nog niet precies wat en hoe. Maar voor nu is het zeker leefbaar!

Aankomende week hebben we intro-week bij UC Merced en dan gaat het jaar echt beginnen. Dan vliegt Funs ook weer terug naar Nederland. Maar eerst gaan we nog ergens heen om te relaxen.

California: de eerste paar dagen

(waarschuwing: dit is lang!)

Dinsdag 26 juli 2016 was het dan eindelijk zover: onze reis (voor mij een enkele vlucht, voor Funs nog een retour) naar de VS! Met al onze spullen stonden we al vroeg bij onze auto om te vertrekken. Toen kwamen we erachter dat beide voorbanden lek waren… Gelukkig kwamen de ouders van Funs to the rescue! Met hun hulp waren we toch op tijd op Schiphol. Na 11 uur vliegen (vier films, twee maaltijden, een snack, en vele bekertjes water) kwamen we aan op SFO (San Francisco International Airport). Nu kwam het volgende spannende moment: zou de grenscontrole ons het land inlaten?

Zoals alle andere Visa-gerelateerde zaken tot nu toe, ging ook dit verassend makkelijk. We hoefden niet eens alle formulieren te laten zien die we volgens het internet hadden moeten laten zien! Dus nu zijn we echt officieel toegelaten tot de VS gedurende mijn gehele studie.

Na het halen van onze huurauto reden we snel naar onze vrienden, waar we deze maand mochten logeren. Ik had een van mijn huisgenootjes beloofd mijn deel van de huur over te maken op de dag van aankomst, zodat ze het op tijd zou hebben. Ze had gezegd dat ik gewoon contant geld naar een kantoor van haar band moest meenemen en dat ik het dan op haar rekening kon storten, als ik haar naam, adres, en debit card nummer maar had (rekeningnummers delen ze hier in de VS niet, want als je dat nummer hebt dan kan je potentieel al het geld weghalen…). Dus, wij naar de bank, ik al dat geld gepind (wat er in briefjes van $20 uitkwam, dus heel veel leek), en toen naar binnen. Bleek dat je geen contant geld meer kan storten op iemand anders rekening, vanwege de angst dat het witwasgeld is… Zucht.

Wat we wel mochten doen: een wire transfer (duur!) of een cashiers check of money order. Voor die laatste twee heb je een rekening nodig. Die hadden we nog niet. Dus, wij weer terug naar onze vrienden. Gelukkig wilden zij wel een cashiers check voor ons halen bij hun eigen bank (in ruil voor al ons contante geld). Ook raar: ik kan dus wel met een cashiers check die niet van mij is naar een bank en die check dan “storten” op weer iemand anders rekening.

Merced

Op de tweede dag van ons verblijf in de VS besloten we naar Merced te gaan. Ik moest me melden bij het International Student Office, zodat ik in een systeem gezet kon worden waardoor ik na 10 werkdagen een Social Security Number kon aanvragen (dit is de sleutel tot alle wat met geld te maken heeft in de VS). Ook wilden we alvast wat spullen naar het huis in Merced verhuizen, en dus ook de sleutel van het huis ophalen bij het verhuur kantoor. Als laatste had ik ook het idee om een bank rekening te openen bij een lokale Credit Union. Dit zijn banken die als een collectief worden gerund, waar jij dus een aandeel in de bank krijgt. Deze banken hebben ook geen winstoogmerk, dus de kosten zijn over het algemeen lager. Vol goede moed gingen we naar Merced.

Het eerste deel van onze to-do lijst ging goed. We hebben ons gemeld, t-shirts gekregen, een student ID card aangemaakt, mijn nieuwe mentor kort gesproken, mijn nieuwe werkplek bekeken, en toen weer in de auto gestapt. Halverwege de weg naar het verhuurkantoor voor de sleutel schrok ik me kapot. Waar was de envelop met AL onze Visa papieren???!?!?!?

Wij weer terug naar UC Merced, waar ondertussen iedereen al naar huis was gegaan (de werkdag eindigt blijkbaar om 4 uur). Na een hoop heen en weer geren en gebel konden we nog niet precies achterhalen waar de envelop moest zijn. Balen dus! We besloten dus maar een nachtje in Merced te blijven, zodat we de volgende dag onze Envelop wel konden terugvinden. Helaas zaten alle hotels in het slechte gedeelte van Merced (raar toch?). We kozen er eentje en reden erheen. De receptioniste zei dat we de auto niet voor het hotel konden laten staan, maar dat we naar de parkeerplaats achter het hotel moesten rijden. Die avond hebben de South Park gekeken en ‘s nachts geluisterd naar dronken zingende mensen (door hele dunne muurtjes).

De volgende ochtend stonden we vol goede moed weer vroeg op. Funs was alvast naar de auto gelopen en ik volgde met de tassen (we hadden de nacht ervoor alles uit de auto gehaald, voor het geval dat). Toen ik Funs zag staan, wist ik meteen dat er iets mis was. En ja hoor: de achterruit van de huurauto was ingeslagen! Hij was helemaal gebarsten en elke beweging zorgde ervoor dat er weer een stuk uitviel. Terwijl Funs het glas op straat bij elkaar veegde belde ik de rental company en daarna de politie in Merced. Die moest langskomen om ons een “case number” te geven voor de verzekering van de rental.

Na een half uurtje gewacht te hebben in de enorm ongezellige lobbie van het hotel – waar ondertussen iemand nog een extra nacht in het hotel bijboekte en vervolgens met cash uit een ziplock zakje betaalde – kwam de politie agente. Ze gaf haar excuses voor het lange wachten en zei dat ze helaas haar auto moest schoonmaken omdat haar collega de auto gisteren had gebruikt om door een graanveld iemand te achtervolgen. Daarna gaf ze ons snel een case number en toen ze hoorde dat ik naar Merced ging verhuizen gaf ze nog wat tips (een wijnstreek in de buurt, een gold mine stadje, een paar straten waar je in Merced niet moet zijn, en het weetje dat Lake Yosemite in het weekend wordt gebruikt door de locale gangsters om te BBQ’en). Na wat onderzoek van ons en nog een belletje met de rental company bleek dat we een nieuwe auto konden halen bij een Hertz rental op 5 minuten afstand (de rental company wilde origineel dat we meer dan een uur met een kapotte ruit op de snelweg gingen rijden…). Dus, tegen het einde van de ochtend hadden we een nieuwe auto. Jeej!

Snel reden we naar UC Merced, want we misten nog steeds onze envelop. Gelukkig had iemand gereageerd op onze mailtjes dat hij ben hen lag (waar ik mijn student ID heb laten maken). Toen ik daar echter voor de deur stond was er een briefje: Back at 11.30am… Het was op dat moment 11.00am, maar we stonden op een kort-parkeren plek en we hadden honger, dus we dachten: we eten even wat en komen weer terug. Bij een heel leuk bistro’tje geluncht, en toen weer teruggereden. Wat stond er nu op de deur? “Away for Lunch”, een medewerker kon vertellen dat deze persoon tot 1pm ging lunchen. Het was op dat moment 12.15am. Dus gingen we eerst maar naar het huis in Merced om de spullen te dumpen (in een toekomstige post meer over het huis). Daarna konden we dan eindelijk onze envelop halen!

De bankrekening openen ging niet, want ze konden in het systeem niet aangeven dat ik nog geen Social Security Number had (ik moest 10 dagen wachten, weet je nog?). Dus dat ging ook al niet zoals gepland. Ietwat verslagen reden we weer naar de Bay Area om bij onze vrienden bij te komen van dit avontuur…

Wat wel goed ging

Ik wilde graag eindigen met iets positievers. Wat we wel voor elkaar hebben gekregen is: we hebben allebei een Amerikaans nummer, we hebben in de Bay Area bij een “grote bank” gewoon een rekening kunnen openen, en we hebben in Merced allerlei super aardige mensen ontmoet die ons alleen maar enorm wilden helpen (met uitzondering van de loser die onze achterruit heeft ingeslagen natuurlijk…). Hopelijk gaat alles hierna iets soepeler (spoiler alert! Natuurlijk niet :P).